Φύλλα Πορείας

Το σκαλοπάτι ήταν παγερό.

Απαραίτητη αντίθεση μέσα σ’αυτό τον αφόρητο Ιούλιο, σκέφτηκε.

Το πυκνό σκοτάδι καθιέρωνε την σταθερή κυριαρχία του, παρά τα ίχνη φωτός που ξέφευγαν ασταμάτητα από τα κουτάκια των κουδουνιών, και λυσσαλέα ακόμη κάτω από τις μεταλλικές, βαριές πόρτες.

Τα μικρά φωτόνια, προσπαθούσαν να τρυπώσουν, μάταια, στην πυκνή ομιχλώδης Άβυσσο.

Αισθανόταν μια σκοτοδίνη

Να, ιδού, και μια περίπτωση στη Φύση, όπου το αμυδρό, ροδόπεπλο, βραδιάτικο φως έχανε από το άξαφνο Σκότος.

Όπου ο αδύναμος ήλιος επισκιαζόταν και έσβηνε από τη βαριά επιβλητική Νύχτα.

Άρχισαν να γυρίζουν τα πάντα γύρω του.

Όπου οι στρατιές των ηλιαχτίδων δεν έβρισκαν τον προορισμό τους, χάνονταν, με δόλο παγιδεύονταν, αφανίζονταν από τις σκοτεινές ταξιαρχίες.

Τον καταλάμβανε ολοκληρωτικά ο ίλλιγγος

Ο θεός ο ήλιος ο ίδιος, ψηλά στα παγερά σύννεφα, έδινε τρομερή μάχη, έπεφτε από το άρμα του, με το πνιγερό πάπλωμα που άπλωνε τυραννικά η διαβολική Νύξ.

Είχε χάσει τις αισθήσεις του

Αρκεί να μη γινόταν διακοπή.

Παρακαλώ, πολύ.

Τα χάπια είχαν παράξενη γεύση. Διαλύονταν αργά, αποπνικτικά, ασφυκτικά στο σαλικυλικό οξύ

Θανατική νύχτα, σήμερα

Ο Πλούτωνας είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου σε αυτήν την πολυκατοικία.