Φύλλα Πορείας

“Μόνοι γαρ τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα,

αλλ΄ αχρείον νομίζομεν”

“Η μη συμμετοχή στα κοινά, δεν χαρακτηρίζει φιλήσυχο άνθρωπο,

αλλά αχρείο”

Περικλής, Επιτάφιος

Το τελευταίο καιρό, μπορούμε εύκολα να παρατηρήσουμε πως οι αίθουσές μας, οι σχολές, οι βιβλιοθήκες, το Πανεπιστήμιό μας, ερημώνει. Πράγματι, σε σύγκριση με πέρυσι αλλά και τα τελευταία χρόνια, το Πανεπιστήμιο σήμερα βαθμιαία εγκαταλείπεται. Όχι ότι οι φοιτητές δεν παρακολουθούμε πια τα μαθήματα -αδύνατο να γίνει αυτό σε απόλυτο βαθμό, αλλά συντελείται κάτι πιο σημαντικό, το ότι βαθμιαία το αποτύπωμα, τα ίχνη της ανθρώπινης, φοιτητικής παρουσίας, χάνονται. Και ο λόγος δεν είναι μόνο το ότι διανύουμε το εαρινό εξάμηνο -περίοδος όπου συνήθως εμείς οι φοιτητές σαν λάτρεις της παραλίας, του ήλιου της Ελλάδας και του μελτεμιού, δεν συχνάζουμε και πολύ στις σχολές- αλλά εξηγείται από μια σειρά παραγόντων που άρχισαν να παρουσιάζονται και να εδραιώνονται στα ελληνικά Πανεπιστήμια. Παράγοντες που καθιστούν επιτακτική την ανάγκη αντιστροφής του κλίματος, πριν να είναι αργά.

Κατ’ αρχάς, ας σημειωθεί ότι για τη πλειονότητα των φοιτητών, τουλάχιστον όσο βρίσκομαι στη σχολή και απ’ όσο έχω παρατηρήσει, η σχολή τους δεν αποτελεί ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό κομμάτι στη ζωή τους, καθώς η αδιαφορία τους στην ενασχόληση με τα κοινά, η αδράνειά τους ως προς την συμμετοχή στο Σύλλογό τους και η απροθυμία τους να εμπλακούν σοβαρά στη δημόσια ζωή του Πανεπιστημίου τους, είναι χαρακτηριστικά που στις μέρες μας βασιλεύουν ή μάλλον δυναστεύουν στο χαρακτήρα του σύγχρονου φοιτητή. Αποτέλεσμα κυρίως της κυρίαρχης και περισσότερο διαδεδομένης αντίληψης για την πρότυπη καθημερινότητα ενός ατόμου, η νοοτροπία του μέσου φοιτητή ως βαθιά ατομικιστική -κάτι το οποίο δεν σημαίνει ότι είναι ακοινώνητοι- εκκινεί με αντιλήψεις για το Πανεπιστήμιο ως ένα απλό σύνολο κτιριακών εγκαταστάσεων, ως ένα άλλο καταναλωτικό προϊόν το οποίο εκμεταλλευόμαστε όσο γίνεται πιο εύκολα και γρήγορα για να λάβουμε στείρα, χωρίς νόημα γνώση ώστε καταλήξουμε αργότερα να αποκατασταθούμε επαγγελματικά. Κάτι που δεν είναι κακό, στο βαθμό που δεν επιδιώκεται μόνο αυτό από τη φοίτησή μας στο Πανεπιστήμιο. Εφόσον όμως, ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους των περισσότερων φοιτητών, είναι και ο παραπάνω, η συγκεκριμένη επιλογή καταλήγει να γεννά συμπεριφορές όπως την έλλειψη σοβαρού ενδιαφέροντος για τη διαδικασία της μάθησης και την αφομοίωση της γνώσης, τη προσπάθεια για το όσο πιο ανώδυνο πέρασμα των εξεταστικών μέσω αναζήτησης sos θεμάτων και άλλων μαγικών τεχνικών, και οι οποίες συνήθως δεν προσιδιάζουν σε κάποιον που έχει τη διάθεση να μάθει και να γνωρίσει τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλλει.

Ο σημερινός φοιτητής δίνει έτσι μεγαλύτερη σημασία σε εξωτερικές του Πανεπιστημίου ασχολίες, στη βόλτα, στη καφετέρια και στο σινεμά, ή αν οι εμπειρίες που επιζητά να ζήσει έχουν αναφορά τη Σχολή του, αυτές θα σχετίζονται σίγουρα με πάρτυ, με το Erasmus και με μια ευρύτερη επιδίωξη κοινωνικοποίησης. Μια επιδερμική δηλαδή ενασχόληση θα συμφωνήσουμε όλοι, όταν υπάρχουν μόνο αυτά στη ζωή μας. Απ’ την άλλη, αγνοούνται παντελώς οι άπειρες δυνατότητες που του προσφέρονται από τις συνθήκες στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Σε πολλούς είναι αδιάφορη όσο και άγνωστη η δράση πολιτιστικών ομάδων (κινηματογραφικών, μουσικών,  θεατρικών, ομάδων φωτογραφίας και εντύπου κ.ά.), οι οποίες ομάδες παρά την ιδιαίτερη δράση τους, επιτρέπουν την έκφραση της προσωπικότητας του καθενός, μας φέρνουν σε επαφή με τη θαυμαστή διαδικασία της δημιουργίας και φυσικά μας ωθούν να επικοινωνήσουμε και να δημιουργήσουμε με φοιτητές με ευαισθησίες όμοιες με τις δικές μας. Και φυσικά αναπτύσσουν το χαρακτηριστικό που μας ενδιαφέρει περισσότερο σ’ αυτό το κείμενο, εμφυσούν ζωή στα κτίρια του Πανεπιστημίου, διεξάγωντας εκδηλώσεις ποικίλου ενδιαφέροντος, ζωγραφίζοντας και ομορφαίνοντας τους συχνά λυπηρούς τοίχους των Σχολών μας, μετατρέποντας το χώρο του Πανεπιστημίου σε πηγή δημιουργίας, γνώσης, διαλόγου, συγκεντρώνοντας ετερόκλητα μεταξύ τους άτομα. Ιδιότητες οι οποίες στο σύνολό τους, ενσαρκώνουν την ίδια την έννοια της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, όπου φοιτητές, καθηγητές, τεχνικοί και καθαρίστριες, αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως μέλη ενός ενιαίου συνόλου και συνεργάζονται για την ευημερία και προστασία της ίδιας της Κοινότητας.

Στοιχείο παρεπόμενο της συγκεκριμένης νοοτροπίας αποτελεί και πιο σημαντικά, η αποξένωση του μέσου φοιτητή ως προς το δημόσιο χώρο και η έλλειψη πραγματικής ενασχόλησής του με τα προβλήματα και τα διάφορα ζητήματα που απασχολούν τη σχολή του και κανονικά, τον ίδιο. Το ίδιο δηλαδή το κεντρικό όργανο λήψης αποφάσεων σ’ ένα Σύλλογο, η Γενική Συνέλευση, η ίδια η καρδιά ενός φοιτητικού τμήματος, έχει τις τελευταίες εβδομάδες σε όλες τις Σχολές, μετατραπεί σε κάτι το προβληματικό, αδιάφορο, ξένο για τον μέσο φοιτητή. Ενώ δηλαδή θα έπρεπε οι φοιτητές να επιδιώκουν να πραγματοποιούνται, ώστε να εκφράζουν τη δική τους προσωπική ματιά και οπτική, να εισάγονται σε διαδικασίες ζύμωσης και καλλιέργειας του λόγου τους, αντιθέτως νιώθουν πως δεν τους αφορά. Θεωρούν πως η πολιτική και οι αποφάσεις που λαμβάνονται και δύναται να ληφθουν δεν τους επηρεάζουν. Λογικό, όταν εξ’ αρχής η πλειονότητα δεν ασχολείται σοβαρά με τη Σχολή της, η οποία θα έπρεπε να αποτελεί το κέντρο της φοιτητικής μας ζωής.

Θεωρώντας συνήθως λάθος, πως αυτούς που ψηφίζει στις φοιτητικές εκλογές θα λύσουν μόνο οι ίδιοι τα διάφορα ζητήματα ή πως ξεμπερδεύει με το συγκεκριμένο δημοκρατικό δικαίωμά του, ο φοιτητής ξεχνάει πως πραγματική πηγή της εξουσίας σ’ ένα Σύλλογο, βάσει Καταστατικού, είναι ο ίδιος μαζί με όλους τους άλλους συμφοιτητές του, και όχι οι αντιπρόσωποί του που καλούνται ως Διοικητικό Συμβούλιο να εκτελέσουν τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, στις οποίες ο καθένας έχει πρόσβαση. Συνεπώς, αν λείπουν οι φοιτητές από τις Γενικές Συνελεύσεις, όπως και από τον Δημόσιο Χώρο τους, τότε πολύ απλά Σύλλογος δεν υπάρχει. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, πως ο φοιτητής ήδη νιώθει ξένος ως προς τη Σχολή του, πριν ακόμα ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους παράγοντες. Πατώντας ακριβώς στα παραπάνω, η ερημοποίηση του Πανεπιστημίου είναι πια εφικτή.

Αποτέλεσμα μιας κοινωνικής και οικονομικής κρίσης που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, χαμένη στην αναζήτηση μιας σταθερής ατραπού και ταυτότητας, η Πανεπιστημιακή ζωή, ακολουθεί τις σχετικές συνέπειες. Αναμφίβολα δηλαδή, το κλίμα βίας που κυριάρχησε τον περασμένο Δεκέμβρη, υπήρξε μια επίσης πολύ σοβαρή αιτία για τη σημερινή εντεινόμενη εγκατάλειψη και αποσάρθρωση του Πανεπιστημίου. Τα γεγονότα που έγιναν στις σχολές συνετέλεσαν στην περαιτέρω απομάκρυνση του φοιτητή από τη σχολή του και τη ζωή του Πανεπιστημίου. Είτε παράλογος, είτε λογικός, φόβος υπήρξε και ακόμα και τώρα μπορεί κάποιος να νιώσει μια αμηχανία στα μάτια των φοιτητών όταν βρίσκονται στους -υποτίθεται- δικούς τους χώρους. Πόσο λυπηρό μπορεί να είναι το να νιώθεις δέσμιος αρνητικών συναισθημάτων και να μην μπορείς να νιώθεις ελεύθερος σ’ ένα χώρο για του οποίου τη μοίρα υπεύθυνοι, είμαστε εμείς και μόνο.

Η συνεχής υποβάθμιση των κτιριακών υποδομών, των αιθουσών και των διαδρόμων, η ιμπεριαλιστική επέκταση της αφίσας (και όχι η ίδια η αφίσα), η ακαθαρσία, η ελλειπής φύλαξη, η μικροεγκληματικότητα, τα αφιλόξενα μονοπάτια του Πανεπιστημίου τις βραδινές ώρες, συμπληρώνουν το παζλ για τη κρίση των Πανεπιστημίων μας. Όλοι αυτοί οι παράγοντες, σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την εγκατάλειψη του Πανεπιστημίου από το κράτος και τη συνεχιζόμενη αδιαφορία όλων μας, δηλαδή τη πλειονότητα των φοιτητών, τους φοιτητές που ασχολούνται με το δημόσιο χώρο και τους καθηγητές, οδηγούν σε ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί για το υποτίθεται το πιο πρωτοπόρο και πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας. Το Πανεπιστήμιο που άλλοτε έσφυζε από ζωή, συλλογικές εκδηλώσεις και ειλικρινή πολιτικοποίηση, πηγή των οποίων ήταν η πλειονότητα των φοιτητών, τώρα πια μεταμορφώνεται σ’ ένα άμορφο τέρας, ψυχρό, απρόσωπο, παγερό, που μας διώχνει πια όλους και εγκαθιδρύει μια λογική του “όσο πιο γρήγορα τελειώσουμε το μάθημα, τόσο καλύτερα, να φεύγουμε”.

Εφόσον δεν αρχίσουμε να αντιδράμε και να διεκδικούμε να γεμίσουμε το κενό της αδιαφορίας και της αδράνειας, αν δεν ξαναεφεύρουμε τις Γενικές μας Συνελεύσεις ώστε να γίνουν πιο προσιτές στο μέσο φοιτητή, αν δεν επέμβουμε οι ίδιοι στους δημόσιους χώρους, τους δικούς μας χώρους δηλαδή που μοιραζόμαστε με τους συμφοιτητές μας, με την ιδιαίτερη αύρα και σφραγίδα μας, αν δεν συνεχίσουμε να πραγματοποιούμε εκδηλώσεις, προβολές ταινιών, συζητήσεις, τουρνουά σκακιού, ποιητικές βραδιές, μουσικά δρώμενα, συναντήσεις, αν δεν συνεχίσουμε δηλαδή να επιδιώκουμε να συναντιόμαστε με διαφορετικά από εμάς άτομα, ώστε να πράξουμε κάτι καλό για μας και για το δικό μας Πανεπιστήμιο, τότε θα χάσουμε κάτι πολύ σημαντικό στην επικείμενη διαδικασία αποσύνθεσης του Πανεπιστημίου. Τον εαυτό μας.

 

ουδέν σχόλιο

αν και παρακαλώ, το περιστατικό να μη μείνει άνευ σχολιασμού

το κείμενο που μοιράστηκε

αυτά που κόβουν και ράβουν  

 στα μέτρα τους…  

Καθημερινά, σε όλο και περισσότερα πεδία, η κυριαρχία επιτίθεται πατώντας πάνω στην εξατομίκευση και τη γενικευμένη απάθεια και κερδίζει έδαφος επιβάλλοντας τους δικούς της όρους και τις δικές της ιδεολογίες. Από αυτό το πλαίσιο δεν θα μπορούσε να ξεφύγει το πανεπιστήμιο, ως ένας σημαντικός μηχανισμός εδραίωσης και αναπαραγωγής της αλλά και, καλώς ή κακώς, ως ένας από τους τελευταίους χώρους πολιτικοποίησης.

 

Παράλληλα με και αδιαχώριστα από τις επιχειρούμενες ‘μεταρρυθμίσεις’ (επί το ιδιωτικότερο και πιο εντατικοποιημένο) που προωθούνται και στην παιδεία, λοιπόν, συντελούνται εδώ και καιρό στο χώρο του πανεπιστημίου (εν προκειμένω) κι άλλες, μικρότερες, αλλαγές, ίσως λιγότερο προφανείς και διαφημισμένες, που αναμφίβολα όμως στενεύουν κι άλλο τον κλοιό. Και ολοκληρώνουν ακόμη περισσότερο τη μορφή και τη λειτουργία του ως αυτό που είναι: ένας θεσμός ιδρυματοποίησης της γνωσιολογίας, έκφρασης της παραγωγικής (και όχι μόνο κατασταλτικής) πειθαρχικής εξουσίας, παραγωγής διαχωρισμών και εν τέλει εξαγωγής εξειδικευμένων υπάκουων υπηκόων, ικανών να ανταποκρίνονται στους βιορυθμούς της παραγωγικής διαδικασίας των αφεντικών.

 

Η αυθαίρετη και χωροθέτηση των εργοταξίων του μετρό με τα κρυφά οικονομικά συμφέροντα και τις εμφανείς επιπτώσεις στην πόλη και το πανεπιστήμιο, το κλίμα τρομοκρατίας με την πρωτοφανή και προκλητική περικύκλωση (και) του πανεπιστημίου από αμέτρητες δυνάμεις του στρατού κατοχής της δημοκρατίας και την κατάληψη του εσωτερικού του από κάθε είδους μπάτσους και ρουφιάνους κατά τα εγκαίνια της φετινής δ.ε.θ., το διαρκές κλειδαμπάρωμα κεντρικών εξωτερικών και όχι μόνο εισόδων, η τοποθέτηση μπαρών και φυλάκων (για το ρόλο των οποίων είμαστε πολύ καχύποπτοι-ες) σε άλλες, η προσπάθεια ανάπλασης του τριγώνου στο πολυτεχνείο, η πολιτική της καθαρ(ι)ότητας και των γκρίζων τοίχων που εφαρμόζεται στους διαδρόμους και πολλές ακόμη επιθετικές κινήσεις που καθημερινά όλες και όλοι μας βιώνουμε και δεχόμαστε, συνθέτουν καταστάσεις ή μάλλον μια κατάσταση εξαίρεσης που έχει πάρει τη μορφή κανόνα. Ενός κανονιστικού πλαισίου συμπεριφοράς και δράσης ή μη, ετοιμοπαράδοτου προς εσωτερίκευση. Ενός κανονιστικού πλαισίου που φροντίζει να μας υπενθυμίζει το ρόλο του πανεπιστημίου και αντανακλά τις κυρίαρχες σχέσεις της υπόλοιπης κοινωνίας, αναπαράγοντας τα ιδεολογήματα της αν-ασφάλειας και της ανάπτυξης.

 

Η κατάσταση αυτή έχει γίνει σαφές ότι ήρθε για να μείνει (άλλωστε η πρόσφατη τοποθέτηση του νέου σούπερ-ντούπερ αλεξίσφαιρου φυλακίου και των εξωτερικών καγκελόπορτων δε αφήνει καμιά αμφιβολία). Αλλά ούτε κι εμείς σκοπεύουμε να μείνουμε άπραγοι. Επιλέγουμε, λοιπόν, να αμφισβητήσουμε τα σχέδιά τους στην πράξη. Ανοιχτά και δημόσια, μέσα από συλλογικές, αντιιεραρχικές διαδικασίες. Χωρίς να επιζητούμε οποιαδήποτε θεσμική και γραφειοκρατική νομιμοποίηση, χωρίς να περιμένουμε κανένα μεταφυσικό ‘φοιτητικό κίνημα’ και τους αυτόκλητους ηγέτες του για να πράξουμε. Επειδή έχουμε σιχαθεί η ζωή μας να υποβιβάζεται σε ένα οριοθετημένο και επιτηρούμενο εργοτάξιο, επειδή θέλουμε οι χώροι που μας ανήκουν, εφ’ όσον τους διαχειριζόμαστε, να είναι χώροι επαφής και όχι διάδρομοι μεταφοράς ανθρώπων και εμπορευμάτων, επειδή προτιμούμε η γνώση να παράγεται και να μεταδίδεται ελεύθερα και ενοποιημένη με τη ζωή και όχι να καταναλώνεται ακρωτηριασμένη σε ξένες αίθουσες, για όλους τους λόγους του κόσμου.

 

Και όχι, δεν μας αρέσει το πανεπιστήμιο όπως είναι και σίγουρα δεν θέλουμε να μείνει ίδιο. Κι εμείς υπέρ της αλλαγής και της ανάπλασής του είμαστε. Ως τέτοια όμως αναγνωρίζουμε την ανατροπή και επαναστατική εκτροπή του στα πλαίσια της συνολικότερης ατομικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Σαν μια μικρή στιγμή αυτού του αγώνα αντιλαμβανόμαστε κι αυτό.

 

…θα τους τα ξηλώνουμε                                 

 

  

                                          εξωπανεπιστημιακοί φοιτητές/τριες,

                                                                                               περιθωριακά άτομα

                                                                                          που λυμαίνονται τους χώρους

 

 

 

 

 

 

 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Π Ρ Υ Τ Α Ν Ε Ι Α

 

Ανοικτή Έκτακτη Συνεδρίαση Συγκλήτου με αριθμό 2803

Την Τετάρτη 4 Ιουνίου 2008, στις 10.00 π.μ., θα πραγματοποιηθεί ανοικτή έκτακτη συνεδρίαση της Συγκλήτου στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου, στην οποία καλούνται τα μέλη της Συγκλήτου καθώς και όλα τα μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας.

 

Θ Ε Μ Α Τ Α Η Μ Ε Ρ Η Σ Ι Α Σ Δ Ι Α Τ Α Ξ Η Σ

1. Η εγκληματικότητα εξωπανεπιστημιακών εντός του Πανεπιστημιακού χώρου.

2. Λειτουργία ακαδημαϊκών συλλογικών οργάνων.

 

Θεσσαλονίκη, 30 Μαΐου 2008

Ο Πρύτανης α.α.

ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΣΑΤΣΑΚΟΥ

Αντιπρύτανις

————————————————————————

 

Ένα σπάνιο γεγονός πραγματοποιήθηκε στις 4 Ιουνίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης : έκτακτη ανοικτή Σύγκλητος με αφορμή τα επεισόδια στη τελευταία Σύγκλητο με επίκεντρο τον Πρύτανη και τον ξυλοδαρμό των φυλάκων στο φυλάκιο απέναντι από τη Δ.Ε.Θ.

Γεγονότα που οδήγησαν τη διοίκηση της Νομικής Σχολής να αποφασίσει την αναστολή των εξετάσεων για την ίδια μέρα, καλώντας όλους τους καθηγητές του τμήματος σε έκτακτη σύσκεψη «προκειμένου ν’ αποφασίσουμε με ποιον τρόπο θα δράσουμε συλλογικά και υπεύθυνα για να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά την αξία του δημόσιου πανεπιστημίου, την αυτονομία του, τις ακαδημαϊκές ελευθερίες και την ποιότητα των σπουδών».

Αναστολή της εκπαιδευτικής διαδικασίας έχει αποφασίσει και η κοσμητεία της Πολυτεχνικής Σχολής με αφορμή “την επίθεση σε βάρος του πρύτανη”.

Τα θέματα της ημερήσιας διάταξης ήταν : “η εγκληματικότητα εξωπανεπιστημιακών εντός του πανεπιστημιακού χώρου” και “η λειτουργία των ακαδημαϊκών συλλογικών οργάνων”.

Χαρακτηριστικό είναι πως στο πρώτο θέμα, εννοείται, πως αυτοί που επιτέθηκαν στους φύλακες ξημερώματα Παρασκευής (30/5) ήταν μόνο εξωπανεπιστημιακοί. Δηλαδή άτομα που δεν είναι μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας (ούτε καθηγητές, ούτε φοιτητές). Φαίνεται καθαρά η στάση του Πρυτανικού Συμβουλίου και ιδιαίτερα του κ. Μάνθου (και στις δηλώσεις του από το ΑΧΕΠΑ και στην ανοικτή Σύγκλητο), στην προσπάθειά τους να μην πυροδοτήσουν το κλίμα περαιτέρω (εξάλλου οι φοιτητές είναι αγγελλούδια).

καθηγητές πολλοί, φοιτητές -η συντριπτική πλειοψηφία- αριστεροί επίσης, αλλά και προσωπικό του Πανεπιστημίου.

 

Χαρακτηριστικά, οι φοιτητές, είχαν συγκεντρωθεί στο πάνω μέρος της Αίθουσας Τελετών, δίπλα ακριβώς στις πόρτες, με προσοχή μη μολυνθούν από τη κανονικότητα και κάτσουν στις μπροστά τους, άδειες θέσεις. Ειδικά προς το τέλος της διαδικασίας, όταν είχαν αρχίσει να φεύγουν κάποιοι.

Κάποια στιγμή, φοιτητές από τη Σχολή Καλών Τεχνών, ανάρτησαν πανό με αναγραφόμενα τα αιτήματά τους. Μεταξύ άλλων, οι φοιτητές, που πραγματοποιούν και κατάληψη της σχολής τους, ζητούν άμεση επίλυση του κτιριακού τους. Όταν ένας καλλιτεχνίτης πήρε το λόγο, αποκάλυψε πως το πρόβλημα είναι ο αμίαντος που δεν αντικαθίσταται με υγιεινότερα υλικά.

Ακούστηκαν σχετικά και άσχετα με τα θέματα, και από καθηγητές και από φοιτητές. Από τους τελευταίους μίλησαν λίγοι, ενώ δυο τρεις καταπιάστηκαν με τα καθορισμένα θέματα.

 

Ο κ. Μάνθος διαχώρισε τα περιστατικά αυτά από τον τραυματισμό του ίδιου, για τον οποίο επιχείρησε να ρίξει τους τόνους, λέγοντας πως δεν υπήρχε σκοπιμότητα σε όσους το έκαναν και πως ο ίδιος περιβάλλει με σεβασμό και αγάπη όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ο Πρύτανης του Αριστοτελείου φαινόταν να τους άκουγε όλους με προσοχή, και αρκούταν να απαντήσει προσωπικά σε έναν προς έναν σε αυτούς που διαφωνούσαν ή εξέφραζαν μια διαφορετική άποψη.

Ο Κοσμήτορας της Θεολογικής κ. Ιωάννης Κογκούλης πυροδότησε το κλίμα όταν στην τοποθέτησή του ζήτησε «να ανασταλεί επ’ αόριστον το προστατεύον τους παρανόμους άσυλο». Δεκάδες παριστάμενοι φοιτητές τον αποδοκίμασαν μαζικά, φωνάζοντας το σύνθημα «Κάτω τα χέρια από το άσυλο», ενώ ο καθηγητής συνέχιζε, ζητώντας την ισχυρότερη φύλαξη του ιδρύματος, με καλύτερο εξοπλισμό προς τους φύλακες. Άποψη που έδωσε τροφή στα παπαγαλάκια που αναμασούν συνεχώς τη σύνδεση θρησκείας και αυταρχισμού.

Κάποια στιγμή παίρνει το λόγο ένας φύλακας, ως εκπρόσωπος των φυλάκων του πανεπιστημίου και αναφέρει πως όλοι οι φύλακες του Πανεπιστημίου είναι υπάλληλοι ιδιωτικής εταιρείας security και θέτει το θέμα της κατάργησης των μπάρων ασφαλείας, που τοποθέτησε το Πανεπιστήμιο για τον έλεγχο κυκλοφορίας των οχημάτων εντός του ιδρύματος. Φυσικά καταχειροκροτήθηκε από όλο το μπλόκ των φοιτητών.

 

Από τις απόψεις περί του ασύλου που μου τράβηξαν περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν από καθηγητές, που καλούσαν στην χωροταξική αναδιάρθρωση του πανεπιστημιακού χώρου, ώστε να ελέγχονται ευκολότερα οι πύλες, καθώς και στην αύξηση του αριθμού των φυλάκων. Κάποιοι μιλούσαν για κλείσιμο όλων των πυλών μια συγκεκριμένη ώρα τη νύχτα, ώστε να παραμείνει μία για φύλαξη.

Προς το τέλος της διαδικασίας της Συγκλήτου, μίλησε ένας γνωστός ΕΑΑΚίτης. Μετά από την ομιλία του και το καταχειροκρότιμά του από τους περισσότερους φοιτητές μέσα στην αίθουσα, τον ρώτησε ο Πρύτανης : «Καταδικάζετε τη βία;». Και ο ομιλητής του απαντάει : «Τη βία δεν την καταδικάζουμε. Κάθε φορά που θα καταστρατηγούνται δικαιώματα, θα μας βλέπετε μπροστά σας» με εμφανή την απογοήτευση στο πρόσωπο του κ. Μάνθου.

(να με συγχωρέσετε όσοι διακρίνετε σοβαρή ανακρίβεια και έλλειψη στην διατύπωση, καθώς είναι λόγω κακής μνήμης, όχι δόλου)

 

Το κύριο συμπέρασμα που εξήγαγα από την διαδικασία, είναι η φανέρωση της ύπαρξη ενός μεγάλου χάσματος μεταξύ των δυο κύριων μελών του Πανεπιστημίου.

Μεταξύ του Καθηγητή και του Φοιτητή. Τουλάχιστον μεταξύ των συνιστωσών, εκ των δυο μερών αυτών, που χαρακτηρίζονται ως πολιτικοποιημένων και ενεργών. Πιο σημαντικά όμως, που παρουσιάζουν τους εαυτούς τους ως υπερασπιστές του Δημόσιου Πανεπιστημίου. Και αυτό είναι για μένα το caput mundi, η ουσία του ζητήματος που θέτω. Αντί να επικοινωνούν, να συνεργάζονται, να συνομιλούν, να ανταλλάσουν ιδέες για τον πολιτικό αγώνα τους, πολύ εύκολα όλοι περιχαρακώνονται πίσω από τεράστια και ανυπέρβλητα τείχη θυμού, παρεξηγήσεων και δυσπιστίας. Δεν μπορεί να κατανοήσει κανείς ο ένας τον άλλο. Ο ένας είναι ο βολεμένος, ενταγμένος στο σύστημα, μερικές φορές και ταξικός εχθρός, ενώ ο απέναντι είναι ο ανώριμος, ο φραπετζής, ο «ξοδεύω τα λεφτά του μπαμπά μου»!

Στη Σύγκλητο, προσωπικά παρατήρησα μόνο δυο τρεις προσπάθειες από καθηγητές και μόνο, για την προσέγγιση των φοιτητών. Ένας μόνο καθηγητής από αυτούς χειροκροτήθηκε ομόφωνα από το μπλόκ των φοιτητών. Η κ. Ελευθερία Καρνάβου, προέδρου του ΕΣΔΕΠ. Από την άλλη κανείς φοιτητής από τους ομιλούντες δεν προσπάθησε να μιλήσει για να τον καταλάβουν και οι «αυτοί» του «άλλου στρατοπέδου».

Ο καθένας, είτε από την μία είτε από την άλλη μεριά, αυνανιζόταν ομαδικά με τους συναδέλφους και ομόειδούς του. Οι μεν εξουσιαστές χειροκροτούσαν τους συναδέλφους τους, οι δε ότι να ‘ναι χειροκροτούσαν τους συντρόφους τους. Καμιά απολύτως επικοινωνία.

Σωστά μιλούσε κάποιος καθηγητής όταν έλεγε ότι «πρέπει να εστιάσουμε όλοι μαζί στα κοινά σημεία που μας ενώνουν». Τον χειροκρότησαν λίγοι καθηγητές και ένας δυο φοιτητές.

 

Μια ιστορία :

Θυμάμαι στις 19 Μαρτίου, μας (κάποιοι φοιτητές) είχε μιλήσει ο κ. Πανάς, αντιπρύτανης ερευνητικής πολιτικής, για την επιθυμία κάποιων καθηγητών και του ιδίου, να δημιουργηθεί στο Αριστοτέλειο, ένα Πανεπιστημιακό Ερευνητικό Ινστιτούτο, το οποίο θα περιλαμβάνει όλους τους τομείς και όλα τα γνωσιακά αντικείμενα, ενώ θα λειτουργεί και ως πηγή θέσεων εργασίας. Το ύφος του ήταν πολύ ευγενικό και αρκετά ανήσυχο να μην πει κάτι που θα φαινόταν ύποπτο. Άλλωστε σε φοιτητές απευθυνόταν. Τι να περιμένει; Πρόσεχε τα λόγια του, και μας εξέφραζε την έντονη επιθυμία του να ανυψωθεί το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Μάλιστα, μας είχε καλέσει στο γραφείο του, στο Κτίριο Διοίκησης του Αριστοτελείου, εν μέσω κατάληψής μας του ιδίου κτιρίου, για την στήριξη των εργαζομένων και την δήλωση της άρνησής μας στο νομοσχέδιο περί Ασφαλιστικού. Αργότερα, παράθεσα τα λεγόμενα στους συναδέλφους μου, και αμέσως κάποιοι φοιτητές, μεγαλύτεροι από ‘μένα, εξέφρασαν τον παράλογο αρνητισμός τους. Χαρακτηριστική η απάντηση : «Αυτοί για να το λένε αυτό, ξέρεις τι θέλουν. Λεφτά θέλουν» Και πολύ απλά η κουβέντα συνεχίστηκε μεταξύ αυτών που είχαν πειστεί από τους ευγενικούς σκοπούς του κ. Πανά και αυτών που ήταν εντελώς, αδικαιολόγητα αρνητικοί σε κάτι τέτοιο και χαρακτήριζαν τους θετικούς στις σκέψεις του αντιπρύτανη, ως αθώους και ευκολόπιστους.

 

Κυριάρχησαν αριθμητικά οι δεύτεροι. Κυριάρχησε ο κλασσικός αριστερός φοιτητής. Κυριάρχησε η στενομυαλιά, η έλλειψη εμπιστοσύνης για κάποιον που μπορεί να γίνει συνεργάτης σου. Κυριάρχησε η άρνηση στην πρόοδο, θα επωφεληθούν να πούν κάποιοι. Ε τι να πουν;

Χρησιμοποίησα την παραπάνω ιστορία, για να αναφέρω πως κυρίως και συχνότερα οι φοιτητές διαβλέπουν στους καθηγητές κρυμμένες προθέσεις και κακόβουλες κινήσεις.

Στο ίδιο λοιπόν πλαίσιο, κινήθηκε και η συγκεκριμένη Σύγκλητος. Αυτή τη φορά όχι μόνο από πλευράς φοιτητών αλλά και καθηγητών.

 

Μας χαιρετίζω θερμά.

 

ένας ενεργός, πολιτικοποιημένος φοιτητής

(κάποιοι θα με πουν αριστερό)

παραθέτω τις παραπάνω πληροφορίες προς αποφυγή να χαρακτηριστώ ένας διαβολικός, trendy, μελλοντικός βιομήχανος, δεξιός που θέλει τα λεφτά του κόσμου.

 

 

(τελευταία Γ. Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών, για το έτος 2007-08)

Θα ξεφύγω λίγο από τα καθορισμένα θέματα, επίτηδες.

Θα εκλάβω τη σημερινή Γενική Συνέλευση ως τη τελευταία πριν τις εκλογές και στην οποία συμμετέχει πολύς κόσμος . Έτσι η συγκεκριμένη Γενική Συνέλευση είναι πολύ σημαντική.

Και έτσι, θέλω να κάνω κριτική σε κάποια πράγματα που υπάρχουν, υφίστανται και βλέπω.

Αυτά έχουν άμεση σχέση με απόφαση φοιτητών τι να ψηφίσουν στις 9/4. Και από ‘κει και ‘πέρα με τι θέλει ο καθένας για τον εαυτό του, πιο σημαντικά.

Παρατηρώ λοιπόν ότι:

Μια συγκεκριμένη παράταξη, παρακωλύει τη λειτουργία του Διοικητικού Συμβουλίου από την αρχή του έτους. Δεν έρχεται τη καθορισμένη μέρα, τη Πέμπτη. Και όχι Δ.Σ. σημαίνει όχι Γ.Σ. Όχι Γ.Σ. σημαίνει όχι ενασχόληση με θέματα που απασχολούν τους φοιτητές που με τη σειρά του σημαίνει μη ενδιαφέρον για φοιτητές και τα κοινά.

Μιλάω για την ηγεσία της ΔΑΠ. Δεν έχω το έγγραφο που προσκόμισε ο Ηλίας, αλλά υπάρχουν μάρτυρες σ’αυτήν την αίθουσα για τις απουσίες της ΔΑΠ στο Δ.Σ.

Ακόμα και στις 14/3, ένα έκτακτο Δ.Σ. συμφωνημένο από όλες τις παρατάξεις, η ΔΑΠ δεν ήρθε όταν στις συνειδήσεις όλου του κόσμου υπήρχε ένα μέγα θέμα, το Ασφαλιστικό.

Ακόμα όμως και αν παρθεί απόφαση για Γ.Σ. από το Δ.Σ. σε απαρτία, όπως στις 22/11 και με το γραμματέα της ΔΑΠ να σφραγίζει που σημαίνει να επικυρώνει και να αναγνωρίζει χωρίς αντίδραση την απόφαση με 5 κατά, της ΔΑΠ και 6 υπέρ, των λοιπών παρατάξεων, ακριβώς μετά, βγαίνει καταγγελία από τη ΔΑΠ ότι η απόφαση είναι αντικαταστατική, αφού για απόφαση για διεξαγωγή Γ.Σ. απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία. Για τη ΔΑΠ, η αυξημένη πλειοψηφία είναι 7 στα 11 μέλη του Δ.Σ., ενώ το Καταστατικό πουθενά δεν την ορίζει.

Συμφωνώ ότι η απόφαση ήταν αντικαταστατική, αλλά γιατί ο γραμματέας της ΔΑΠ δεν είπε τίποτα όταν πάρθηκε η απόφαση? Γιατί τύπωσαν μια καταγγελία κατά των λοιπών παρατάξεων αργότερα? Μήπως γιατί δεν ήθελαν να γίνει Γενική Συνέλευση?

Λογικά, η ΔΑΠ που –αντιγράφω τα λόγια της- «θεωρεί απαραίτητη τη διεξαγωγή  Γενικών Συνελεύσεων για τα τρέχοντα ζητήματα που απασχολούν τη φοιτητική κοινότητα, αλλά προπαντός εντός των πλαισίων (sic) που ορίζεται από το καταστατικό του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών», η ΔΑΠ λοιπόν με τις αντικαταστατικές σύμφωνα με το άρθρο 15 του Καταστατικού και αντιφοιτητικές τις πρακτικές, δεν ενδιαφέρεται για τον φοιτητή. Δηλαδή για να γίνει Δ.Σ., χρειάζεται πίεση από τις άλλες παρατάξεις.

Η μόνη παρουσία της ΔΑΠ είναι τα Party και κάποιοι να κάθονται στα τραπεζάκια της. Αυτό σημαίνει «αίσθημα ευθύνης»? Ενδιαφέρονται να καλυτερεύσουν τη Σχολή για το φοιτητή? Καθόλου! Στη πραγματικότητα, η ηγεσία της ΔΑΠ δεν της καίγεται καρφί για εσάς!

 

Κάτι άλλο. Το περιοδικό της ΔΑΠ. Το ΔιΑΠυρός. Βλέπουμε στο εξώφυλλό του να γράφει «Η ΔΑΠ είσαι εσύ!» Αν λοιπόν η ΔΑΠ δίνει τόση σημασία σε ‘σας, γιατί δεν συμμετέχει στο Δ.Σ.? Γιατί δεν αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις της απέναντί σας?

Δεν ενδιαφέρεται για το Δημόσιο χώρο, για τη Πολιτική. Καλά τα party, μηδέν όμως η παρουσία της ΔΑΠ στη πολιτική και στο συλλογικό όργανο του Συλλόγου. Πόσο μάλλον στο τμήμα μας, το Πολιτικών Επιστημών. Προσωπικά δηλαδή αν ήμουν στη ΔΑΠ, θα ντρεπόμουν.

 

Όσον αφορά τις αφίσες της ΔΑΠ για την αξιολόγηση. Υπάρχει μια τεράστια παρανόηση. Να κάνω μια ερώτηση. Υπάρχει κανένας σ’αυτήν την αίθουσα που είναι κατά της αξιολόγησης? Της αξιολόγησης με ακαδημαϊκά κριτήρια, που προάγει την ολοκληρωμένη επιστημονική γνώση, την έρευνα για το κοινό καλό?

«Εσείς!» απαντάει ο υπεύθυνος της ΔΑΠ και δείχνει προς τα αριστερά της αίθουσας.

Περίμενε. Υπάρχει διαφορά μεταξύ της αξιολόγησης με ακαδημαϊκά κριτήρια και αυτής με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.

Όταν η Νέα Δημοκρατία είναι φιλελεύθερο κόμμα και η ΔΑΠ που υποστηρίζει την αξιολόγηση της κυβέρνησης, είναι επίσης φιλελεύθερη, που σημαίνει ενίσχυση του ιδιωτικού τομέα (ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΗ, Λιμανιών κ.ά.), λογικό είναι τα κριτήρια της αξιολόγησης που προωθούν ΝΔ και ΔΑΠ να είναι ιδιωτικοοικονομικά. Κάτι που σημαίνει ότι ότι αν τα ΑΕΙ δεν είναι κερδοφόρα για την αγορά και δεν συνδέονται  με την αγορά όσο θα ‘πρεπε, τότε υπάρχουν κυρώσεις, όπως μείωση της χρηματοδότησης. Δηλαδή ωραίος ο νόμος περί Αξιολόγησης, συμφωνώ ότι πρέπει να υπάρχει μια ανεξάρτητη αρχή, εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση, αλλά για μένα είναι λογική η ερμηνεία να μπαίνουν ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, όταν η τριτοβάθμια εκπαίδευση στο πλανήτη συνδέεται με τον ιδιωτικό τομέα και βασίζεται στο ιδιωτικό κεφάλαιο, κάτι που σημαίνει, ότι κάθε τι που δεν συμφέρει οικονομικά το κόβω και ότι επιφέρει χρήματα το προάγω. Αυτό θεωρείτε ότι προάγει το κοινωνικό όφελος και την επιστημονική γνώση?

Προφανώς και τα ελληνικά Πανεπιστήμια  θα έπρεπε να αξιολούνται. Η ουσία της όμως βρίσκεται στα κριτήρια. Όντως τα ΑΕΙ μας είναι τα μόνα στην Ευρώπη που λογοδοτούν λιγότερο στη κοινωνία, όπως λέει και η ΔΑΠ. Πόσο σίγουροι όμως είμαστε για την Ευρώπη? Όταν ο συμφοιτητής μας πληρώνει για δίδακτρα, σίτιση, στέγαση και συγγράμματα?

Η ΔΑΠ λοιπόν παραπλανεί πολύ σοβαρά τους φοιτητές και θεωρεί εντελώς ανόητα ότι κάποιοι δεν θέλουν αξιολόγηση για τη Σχολή τους.

Τέλος. Στο Δ.Σ. τις 31/3 η ΠΚΣ κατέθεσε ψήφισμα για αλληλεγγύη στη Κομμουνιστική Ένωση Νεολαίας Τσεχίας, η οποία κρίθηκε παράνομη επειδή υποστηρίζει τη σοσιαλιστική επανάσταση, τη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και το πρόγραμμα των Marx, Engels και Lenin. Σε καμία περίπτωση αυτά δεν αποτελούν σοβαρές αιτίες για να τεθεί εκτός νομου μια οργάνωση σε μαι ευρωπαϊκή κοινωνία όπου νομικά ισχύει η ελευθερία του λόγου, πόσο μάλλον του πολιτικού λόγου, που επιζητά την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής.

Έτσι στο συγκεκριμένο Δ.Σ., η ΠΑΣΠ, η ΑΠΠΕ και η ΑΡΕΝ τάχθηκαν υπέρ της αλληλεγγύης στη Κ.Ε.Ν Τσεχίας, ενώ η ΔΑΠ, ψήφισε κατά! Και πιο σημαντικά δεν αιτιολόγησε την απόφασή της! Γιατί άραγε η ΔΑΠ που με τη γενικότερη στάση της ενδιαφέρεται τόσο πολύ για τη πολιτική, ψήφισε κατά και δεν αιτιολόγησε τη ψήφο της?

Πολιτικά μιλώντας, το να επιλέγεις κάτι και να μην το αιτιολογείς, δείχνει ως επί το πλείστον ότι δεν ενδιαφέρεσαι για τη πολιτική, δεν έχεις συνείδηση της επιλογής σου και ακόμα χειρότερα δεν ξέρεις γιατί είσαι φιλελεύθερος! Μάλιστα, η απάντηση ενός από τους εκπροσώπους της ΔΑΠ στο Δ.Σ. ήταν : «τι με νοιάζει τι γίνεται στη Τσεχία?» Είναι αυτό απάντηση φοιτητή που ανήκει σε συνδικαλιστική παράταξη? Ενός πολιτικού επιστήμονα?

Μήπως είναι χαρακτηριστικό περισσότερο απολίτικης στάσης?

Όλα λοιπόν όσα είπα δείχνουν καθαρά ότι η ΔΑΠ με «αίσθημα ευθύνης» και με ενδιαφέρον για τους φοιτητές, δεν ασχολείται με τα κοινά, με τα προβλήματα που απασχολούν πραγματικά τον φοιτητή και σχετίζονται με τη καθημερινότητά μας. Δηλαδή θέλω να πω, δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε κάποια αντικειμενικά πράγματα.

Είτε το θέλουν, είτε όχι, καταστούν τους φοιτητές, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τους για διασκέδαση (ιδιαίτερα τους πρωτοετείς μετά απ’τις πανελλήνιες) με διοργάνωση party, άτομα απολίτικα, χωρίς ενδιαφέρον για το Δημόσιο χώρο. Χωρίς ενδιαφέρον στη καλυτέρευση του χώρου στο οποίο φοιτούμε, μαθαίνουμε και ζούμε.

Προκαλώ λοιπόν τη ΔΑΠ να αναλάβει τις υποχρεώσεις της απένατι στους φοιτητές.

Σκεφτείτε λοιπόν, όσοι θέλετε  και σκέφτεστε να ψηφίσετε ΔΑΠ, αν πραγματικά αξίζει να τη ψηφίσετε. Αν ενδιαφέρεται ουσιαστικά για εσάς. Όσοι κάθεστε σ’αυτή τη πτέρυγα, είστε αρκετά έξυπνοι για να ελέγχετε την ηγεσία της παράταξή σας. Δεν μπορεί λοιπόν αυτή νας σας εκμεταλλεύεται.

Γιατί το ενδιαφέρον για τους φοιτητές, μια συνδικαλιστική παράταξη το δείχνει αν προωθεί τις ανάγκες των φοιτητών, αν συμμετέχει στο Δ.Σ. και αν επιζητεί τη διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων.

Έτσι οι μόνες συνιστώσες που δείχνουν να ενδιαφέρονται για τη Σχολή είναι η ΠΑΣΠ, η ΑΠΠΕ, η ΑΡΕΝ και η ΠΚΣ. Τουλάχιστον αυτό δείχνουν. Το μέλλον θα το δείξει.

Αυτό δηλαδή που έκανα ήταν, όχι ανάλυση των πολιτικών προτάσεων ή του προγράμματος κάθε παράταξης και αξιολόγησής τους. Αυτό θα το κάνετε εσείς με τη ψήφο σας.

Αυτό που έκανα απλώς, ήταν να σας καταστήσω γνωστά κάποια πράγματα που συμβαίνουν. Κάποια αρνητικά για εμάς πράγματα. Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι η ΔΑΠ δεν δίνει δεκάρα για εμάς.

Πρέπει να ελέγχονται τα όργανα λοιπόν του Συλλόγου μας. Είναι ζήτημα Δημοκρατίας.

(πρώτη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών του έτους 2007-08)

 

Eίμαι πρωτοετής.Είμαι ανένταχτος και το λέω αυτό γιατί θεωρώ πως το να ειπωθεί διευκολύνει την ακριβή διαφωνία και αντιπολίτευση.Πρώτ’απ’όλα θέλω να εκφράσω την -για μένα- μεγάλη σημασία της Γενικής Συνέλευσης ειδικά για τους πρωτοετείς χωρίς κάτι τέτοιο να σημαίνει πως μειώνεται σε ανώτερα έτη.Πρωτίστως η Συνέλευση αποτελεί χώρος παράθεσης ιδεών,διαμάχης και σύγκρουσης.Ο φοιτητής έτσι, μπορεί να σχηματίσει και να διαμορφώσει το πολιτικό και ιδεολογικό είναι του,και όχι μόνο, μέσω του κυριότερου εκφραστή της διάθεσης για πολιτικοποίηση και ενασχόλησης με τα κοινά,τη Συνέλευση.Κάτι που μας οδηγεί σε μια άλλη λειτουργία της Γενικής Συνέλευσης, στο ρόλο της ως όργανο λήψης αποφάσεων.Εδώ λοιπόν ο φοιτητής βρίσκεται ακριβώς στη καρδιά του φοιτητικού τμήματος. Έχει τη δυνατότητα να αποφασίσει, να εκφράσει τη γνώμη του, η οποία προσμετράται στην διαδικασία ψήφισης,αποκτά σημασία η διαφορετικότητα. Μια άλλη πτυχή της δημοκρατίας, που συχνά ξεχνιέται με πρόφαση ακριβώς το συγκεκριμένο πολίτευμα.

Γιαυτό και θα πρέπει κανείς να παίρνει μέρος στις Συνελεύσεις του τμήματος.Η μη συμμετοχή , όπως θα έλεγε ο Θουκυδίδης δια στόματος Περικλή, χαρακτηρίζει αχρείο άνθρωπο. Παραμερίζοντας την οποιαδήποτε ηθική έννοια, η σημασία της φράσης αυτής, λογικά, ισοδυναμεί με το παράλογο του να μην είμαστε,για παράδειγμα, οικολόγοι τη στιγμή που ο πλανήτης εξειγήρεται.Η πολιτική αφορά άμεσα την ύπαρξή μας,πόσο μάλλον σε επίπεδο τμήματος,τα όρια του οποίου είναι κατά πολύ μικρότερα ενός κράτους.Οι αποφάσεις που λαμβάνονται δια της Συνέλευσης, μας επηρεάζουν άμεσα και αυτό γιατί ανήκουμε,φοιτούμε στο παρόν χώρο, ο οποίος είναι το κέντρο της φοιτητικής μας ζωής.

Αυτά για τη Συνέλευση.

Στο δεύτερο σκέλος της παρέμβασης μου, θα ήθελα να αναφερθώ στο Σύλλογο.Όχι μόνο ως Ιδέα αλλά και ως την ενσάρκωση της, μέσω της αίθουσας που ανήκει σε αυτόν.

Ο φοιτητής,ελεύθερος πλέον σε μεγάλο βαθμό,επιχειρεί να δημιουργήσει, να εκφραστεί,να διασκεδάσει, να βιώσει εμπειρίες, να οικοδομήσει την προσωπικότητά του.Και το πανεπιστήμιο ως χρονικό και τοπικό σημείο του προσφέρει άπλετο χώρο κ χρόνο.Αυτό που για μένα απαντά στις ανησυχίες, στις ερωτήσεις, στις προσπάθειες και επιθυμίες του φοιτητή είναι ένας χώρος κοινός, μη-παραταξικοποιημένος, ιδεολογικά μη-προσανατολισμένος και χωρίς πολιτικό πρόσωπο, χωρίς δηλαδή πολιτική αντιπροσώπευση, ώστε οι ίδιες οι αρχές και η δομή του να συγκεντρώνει όσο περρισσότερο κόσμο γίνεται. Ένας χώρος σύνδεσης, κοινωνικοποίησης, συνδιαλλαγής και ανταλλαγής,σύγκρουσης και διαμόρφωσης.Καθώς υπάρχει η ανάγκη για επικοινωνία,η ανάγκη για συζήτηση,διάλογο,αναψυχή,καλλιέργεια, το μόνο που μπορεί να ευνοήσει και να ωριμάσει εμάς και το προβληματισμό μας, είναι ένα κέντρο το οποίο συγκεντρώνει όλους τους φοιτητές ανεξαρτήτως ιδεολογικού χρώματος.

Αυτό -για μένα- ονομάζεται Σύλλογος Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών.Για όσους δεν ξέρουν, βρίσκεται στο προθάλαμο πριν το κυλικείο,προς την έξοδο.

Ο Σύλλογος λοιπόν, λειτουργεί για το Φοιτητή.Προς το συμφέρον του φοιτητή.Φτιάχτηκε και οργανώθηκε από φοιτητές και ανήκει σ’εμάς.Εκτός όμως από τη λειτουργία του ως πεδίο ιδεολογικών συγκρούσεων,γνωριμίας,συνεργασίας αποτελεί και ερευνητικός χώρος.Μπορεί κανείς να δανειστεί βιβλία, dvd, ντοκιμαντέρ, να διαδικτυωθεί, να εκτυπώσει αυτό που θέλει.Υπάρχει ψυγείο για όσους διψάνε,φαρμακείο.Μπορεί κανείς απλώς να κάτσει κ να διαβάσει.Υπάρχουν εφημερίδες.Αποτελεί επίσης χώρος χαλάρωσης μετά το φαγητό ας πούμε.

Και εκτός από αυτά, ο Σύλλογος αποτελεί τη βάση των συναντήσεων του Διοικητικού Συμβουλίου,κάθε Πέμπτη στις 12.00 καθώς και κάθε είδους ομάδας. Την ομάδα εντύπου η οποία εκδίδει περιοδικό,την κινηματογραφική ομάδα η οποία προβάλλει ταινία κάθε τετάρτη στις 21.00,την μουσική ομάδα,την σκακιστική καθώς και λειτουργεί και παράνομη ποιητική ομάδα. Επιπλέον κάθε Δευτέρα, οργνανώνονται συναντήσεις Πολιτικής και Ιστορίας με τη βοήθεια καθηγητών, με καθορισμένο κάθε φορά θέμα, στις 18.00.Δηλαδή θέλω να πω, υπάρχουν πράγματα με τα οποία θα μπορούσε να ασχοληθεί κανείς. Πολύ παραγωγικά και δημιουργικά. Ο χώρος δίνει την αίσθηση,την βεβαιότητα ότι κάτι βρίσκεται σε κίνηση. Κάτι καλό.

Αυτό που θέλω να πω ως πρωτοετής, είναι πως ο Σύλλογος και κάθε εκδήλωσή του,είτε οργανωμένη είτε όχι,απο το να σερφάρει κανείς στο διαδίκτυο έως το διάλογο με καθηγητές, από να πιει καφέ με παρέα και να πει καμιά μαλακία έως το να συζητήσει για τον Πούτιν,είναι κάτι καλό.Κάτι ωφέλιμο για τον καθένα μας. Ο Σύλλογος ωφελεί αληθινά τον φοιτητή που θέλει να ωριμάσει,να μεγαλώσει εσωτερικά και να περάσει μια ευχάριστη φοιτητική ζωή.

Τόσο σε επίπεδο κοινωνικότητας,φιλίας,πολιτικοποίησης,τόσο και σε επίπεδο καθαρά προσωπικό της οικοδόμησης του Εγώ του.Πιστεύω πραγματικά πως αυτή η αίθουσα, αυτός ο χώρος σύνδεσης,είναι προς το συμφέρον όλων. Προσωπικά αυτό παρατήρησα μέχρι τώρα ως πρωτοετής.

Γενικότερα πιστεύω πως αξίζει η ενασχόληση με το πανεπιστήμιο με Π κεφαλαίο.Είτε μιλάμε για μαθήματα,είτε για εκδηλώσεις κάθε τύπου.

Και ο μόνος εκφραστής του Πανεπιστημίου με Π κεφάλαιο -για μένα ως πρωτοετής- σε μεγάλο βαθμό, αποτελεί ο Σύλλογος Φοιτητών Πολιτικών Επιστημών

 

Ευχαριστώ