Φύλλα Πορείας

 

Τιτάνια, γιγαντιώδη κύμματα

Πύρινες, καυτές φλόγες

Γλυκά, που λιώνουν στο στόμα

ζαχαρωτά και καραμέλες

Ανοιξιάτικα, ευοδιαστά λουλούδια

και εύχημοι, εύχροι καρποί

Ουράνιες, συμπαντικές, αγγελικές μελωδίες

Κυριεύουν τη καρδιά και τη ψυχή μου

 

ΜΑΖΙ ΣΟΥ

 

Ωστόσο οι άνεμοι που γεννιούνται μεταξύ μας, με μεταφέρουν σε τοπία σαν κι’αυτά!

 

 (έμπνευση από μια εκδρομή στα χιονισμένα βουνά της Κρήτης.

Γραμμένο μέσα στο χιόνι)

Σκληρός ο Κρητικός ο Τόπος,

βαθιά στις ρίζες του όμως κρύβεται

ομορφιά και χρόνος.

Στείρος φαίνεται ο καπεταναίϊκος ο κόσμος

άμα όμως υπομείνεις και σιωπηλός αφουγκραστείς,

το μεγαλείο της Φύσης

θα σου αποκαλυφθεί,

η μοναδικότητα της Κρήτης θα σου εμφανιστεί.

 

Η γκρίζα ανομοιόμορφη

η Πέτρα

αιωνιότητα εκπέμπει,

μάρτυρας της Ιστορίας γίνεται,

πάνω της αίμα υπομένει.

 

Το σαν πεθαμένο

Δέντρο

ανάμεσα στους θάμνους στέκεται,

ένδοξο κι όμορφο

παρελθόν εξιστορεί,

σε όσους μέλλον του προβλέπεται.

 

Το αγέρωχο

Πουλί

σαν άρπα να κρατά

από τους παλιούς ποιητές,

 

την ομορφιά της Κρήτης

 

άκοπα τραγουδά!

(αναγνωρίζω βέβαια τον σχετικά άμουσο [μη-μουσικό] τόνο του ποιήματος)

 

Λεπτά γρήγορα, δύσκολα. Τέταρτα αγχώδη. Μισή ώρα ανυπόφορη. Ώρα εξουθενωτική.

Μέρα εγρήγορη. Νύχτα καφέ, άγρυπνη.

 

Και πάλι,

ημέρα μαύρη

 

Σκοτεινοί Καιροί

 

Πέντε λεπτά για

5 δευτερόλεπτα

 

Μισή ώρα για

μισή Σελίδα

 

Μια ώρα για

1 κεφάλαιο

 

Μια μέρα για

μια ενότητα

 

Μια εβδομάδα για

ένα μάθημα

 

Ένας μήνας για

την Εμπέδωση

 

Ολόκληρος

χρόνος

 

για

έξι μέρες

 

Ολόκληρος

χρόνος

 

για

 

τρεις

 

ώρες…

 

Το σκαλοπάτι ήταν παγερό.

Απαραίτητη αντίθεση μέσα σ’αυτό τον αφόρητο Ιούλιο, σκέφτηκε.

Το πυκνό σκοτάδι καθιέρωνε την σταθερή κυριαρχία του, παρά τα ίχνη φωτός που ξέφευγαν ασταμάτητα από τα κουτάκια των κουδουνιών, και λυσσαλέα ακόμη κάτω από τις μεταλλικές, βαριές πόρτες.

Τα μικρά φωτόνια, προσπαθούσαν να τρυπώσουν, μάταια, στην πυκνή ομιχλώδης Άβυσσο.

Αισθανόταν μια σκοτοδίνη

Να, ιδού, και μια περίπτωση στη Φύση, όπου το αμυδρό, ροδόπεπλο, βραδιάτικο φως έχανε από το άξαφνο Σκότος.

Όπου ο αδύναμος ήλιος επισκιαζόταν και έσβηνε από τη βαριά επιβλητική Νύχτα.

Άρχισαν να γυρίζουν τα πάντα γύρω του.

Όπου οι στρατιές των ηλιαχτίδων δεν έβρισκαν τον προορισμό τους, χάνονταν, με δόλο παγιδεύονταν, αφανίζονταν από τις σκοτεινές ταξιαρχίες.

Τον καταλάμβανε ολοκληρωτικά ο ίλλιγγος

Ο θεός ο ήλιος ο ίδιος, ψηλά στα παγερά σύννεφα, έδινε τρομερή μάχη, έπεφτε από το άρμα του, με το πνιγερό πάπλωμα που άπλωνε τυραννικά η διαβολική Νύξ.

Είχε χάσει τις αισθήσεις του

Αρκεί να μη γινόταν διακοπή.

Παρακαλώ, πολύ.

Τα χάπια είχαν παράξενη γεύση. Διαλύονταν αργά, αποπνικτικά, ασφυκτικά στο σαλικυλικό οξύ

Θανατική νύχτα, σήμερα

Ο Πλούτωνας είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου σε αυτήν την πολυκατοικία.