Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά των ευρωεκλογών του Ιουνίου είναι η αποχή-ρεκόρ που σημειώθηκε. Προβλεπόμενη, αλλά όχι σε τόσο υψηλά επίπεδα, στιγμάτισε το πολιτικό σύστημα της χώρας και επικύρωσε πλέον επίσημα και θεσμικά, την προ πολλού απαξιωμένη πολιτική ζωή.

Είναι η υψηλότερη αποχή που έχει καταγραφεί, με ποσοστό κοντά στο 50% του εγεγραμμένου πληθυσμού, από την εποχή του Πολυτεχνείου. Δηλαδή σε απλά μαθηματικά, 1 στους 2 Έλληνες, ψήφισαν. Φυσικά, η κατάσταση είναι χειρότερη σε χώρες όπως η Αυστρία ή η Γερμανία. Παραμένοντας στην Ελλάδα όμως, το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος καταγράφηκε να μην προσέρχεται στις κάλπες λόγω πολιτικών επιλογών και το αμέσως επόμενο κομμάτι -επίσης τεράστιο, εξαιτίας προσωπικών λόγων, κοινώς πήγαν για μπάνιο.. Αξιοσέβαστη η επιλογή των πρώτων, αλλά όχι και των δεύτερων. Δηλαδή, φανταστείτε, προτίμησαν να πάνε για μπάνιο όλη μέρα, ενώ αν ήθελαν θα μπορούσαν να πάνε να ψηφίσουν το πρωί, και να πάνε για μπάνιο μετά. Πως το είπε και ο Τσίπρας, επιδιώκοντας τη ψήφο των νέων ως μονόδρομος που θα καθόριζε το αποτέλεσμα, ”μαυρίστε τους και πάμε να μαυρίσουμε μετά” ή κάτι τέτοιο. Δεν έγινε ούτε αυτό. Και δεν είναι αξιοσέβαστη, όχι επειδή δεν επέλεξαν να ασκήσουν ένα από τα δημοκρατικά τους δικαιώματα από πολιτική επιλογή, αλλά ακριβώς επειδή δεν τους ενδιαφέρει η πολιτική ζωή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατ’ επέκτασης και του τόπου. Το συγκεκριμένο κομμάτι (δυστυχώς και το νεότερο) του ελληνικού πληθυσμού, απλώς δεν ασχολείται καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς με τη δημόσια ζωή και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Δεν είναι απλώς απαξίωση της εκλογικής αναμέτρησης, αλλά απαξίωση της συνολικής δυνατότητας που έχει ο καθένας να επέμβει στα πολιτικά δρώμενα.

Είναι άλλο να μην ψηφίζεις από πολιτική επιλογή και άλλο να μην ψηφίζεις επειδή πήγες στη Μύκονο με το STAR και στη παραλία με τη Τζούλια. Είναι παντελώς διαφορετικό να λες ότι δεν ψηφίζεις εξαιτίας της σαπίλας του πολιτικού συστήματος και άλλο να παραδέχεσαι ότι δεν έχεις ακούσει ότι στις 9 Ιουνίου γίνονται ευρωεκλογές. Δηλαδή, που ζεις? Παρόλ’ αυτά, και οι δυο συνιστώσες του κόμματος της Αποχής, έχουν κοινό παρανομαστή: το αποσαρθρωμένο πολιτικό σύστημα. Το φαινόμενο, έχει την ίδια ρίζα. Αν η πολιτική ζωή, που στα μάτια του κόσμου εκφράζεται κυρίως από την Βουλή, δεν ήταν τόσο ανθυγιεινή, θα ήταν μειωμένη και η αποχή για τους δυο παραπάνω λόγους. Βέβαια, πάντα υπάρχουν άτομα που δεν τους ενδιαφέρει τίποτα παραπέρα από τη μύτη τους, αλλά τουλάχιστον θα ήταν λιγότεροι αν… Το γενικότερο κλίμα απαξίωσης ουσιαστικά έχει αφετηρία τη πολιτική σφαίρα.

Ένα άλλος επίσης σημαντικός γεννήτορας της αποχής, είναι η πλέον περισσότερο διαδεδομένη αίσθηση ότι το Ευρωκοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Ένωση γενικότερα είναι “μακριά από εμάς και την Ελλάδα”, αφορά κάτι “μακρινό που δεν βλέπουμε” και στη τελική “δεν παρακολουθούμε” καν τις διαδικασίες της Ευρωβουλής, και ”μαθαίνουμε” τις αποφάσεις της μόνο όταν έχουν σχέση με πρόστιμα που πρέπει να καταβάλλουμε. Οι Ευρωεκλογές δηλαδή δεν συνδέονται με καίρια ευρωπαϊκά ζητήματα, αλλά όπως τις έχουν καταντήσει και τα περισσότερα κόμματα είναι μια απλή προθέρμανση για τις εθνικές εκλογές και στη καλύτερη των περιπτώσεων, ένα απλό πρόσχημα. Και εδώ ακριβώς συναντάται και η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επεκτείνει το όραμά της πέραν της οικονομικής ένωσης και να ολοκληρωθεί πολιτικά. Αλλά αυτό είναι “άλλου ευρωπαϊστή, Σύνταγμα”

Αν και κατανεμημένη στα πέντε κόμματα, η αποχή κόστισε περισσότερο στη Νέα Δημοκρατία της οποίας η ψηφοφόροι πήραν βαρύ τα σκάνδαλα και τους κακούς χειρισμούς των. Από την άλλη, σαν νομοτελειακός κανόνας, το ΠΑΣΟΚ, στα τέλη της δεύτερης τετραετίας της ΝΔ, ανέβηκε σημαντικά αλλά όχι αυτοδύναμα (πάντα τα κυβερνώνατα κόμματα στη δεύτερη τετραετία τους φθίνουν). Έτσι η διαφορά μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τελικά κατέληξε στις 4 περίπου μονάδες. Το ΚΚΕ παρέμεινε σταθερό, χάνοντας μια  μονάδα. Ο ΛάΟΣ είναι όπως και το ΠΑΣΟΚ, ο κερδισμένος της βραδιάς αφού μπόρεσε και κοντά διπλασίασε τα ποσοστά του από τις ευρωεκλογές του 2004. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο χαμένος της αναμέτρησης, αφού καταιδρωμένος πήρε τη πέμπτη θέση πίσω από το ΛΑΟΣ (θυμηθείτε περσινά ποσοστά της τάξεως του 18% και εξαγγελίες περί τρίτου κόμματος)!

Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά τα αποτελέσματα;

 Αρχικά για τη Νέα Δημοκρατία, τα ποσοστά της απλώς καταγράφουν τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας για τη πολιτική της. Ροή ψηφοφόρων της υπήρξε από το “μεσαίο χώρο” προς το ΠΑΣΟΚ και τους Οικολόγους Πράσινους και από τη συντηρητική πτέρυγα προς τον ΛΑΟΣ. Για το ΠΑΣΟΚ, ήταν αναμενόμενο το αποτέλεσμα, αφού η μεγάλη μερίδα “μέσων” ψηφοφόρων που ψήφιζε ΝΔ και που απογοητεύθηκε, ψήφισε το συγκεκριμένο κόμμα σαν άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος θα λέγαμε (φαντάζομαι έτσι το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι), όπως και κάνει πάντα. Είτε δεν βρήκε άλλη επιλογή είτε ξαναεμπιστεύθηκε το ΠΑΣΟΚ, πάντως το ψήφισε.

Πάω κατευθείαν στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν μπόρεσε να παραμείνει στο ύψος των αισιόδοξων εξαγγελιών και των δημοσκοπήσεων. Απογοήτευσε θεωρώ ιδιαίτερα από τη στάση του για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, όπου ουσιαστικά δεν καταδίκασε την έξαρση της βία από την “κοινωνική εξέγερση” και την υποστήριξε έστω και έμμεσα. Επιπλέον, οι διάφορες συνιστώσες εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έδειξαν ότι μπορούν να συνεργαστούν και να προβάλλουν ένα κοινό, συγκεκριμένο πρόγραμμα.   Ρόλο ίσως και να έπαιξε η μειωμένη ευαισθησία (έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο κόσμος) που διακρίνει το κόμμα του Συνασπισμού (όχι τόσο τα υπόλοιπα κομμουνιστογενή) ιδιαίτερα ως προς τα εθνικά ζητήματα.

Σοβαρό πρόβλημα πιστεύω ότι ανακύπτει από την επέλαση του ΛάΟΣ στη τέταρτη θέση με δυο ευρωβουλευτές ακριβώς πίσω από το ΚΚΕ. Αν και από τότε που ξεκίνησε τη καριέρα του ο Καρατζαφέρης, έχει γίνει πιο μετριοπαθής ως προς τις θέσεις και δηλώσεις του (αν και συνεχίζει ακόμα τις ακραίες εκφράσεις του στην εκπομπή του στο Τηλεάστυ), ωστόσο θεωρώ ότι δεν θα πρέπει να ξεχνάμε από ποιον πολιτικό χώρο προέρχεται, ποιοί είναι οι βουλευτές-σύμβουλοί του και ποιους εκφράζει. Αν τα σκεφτούμε όλα αυτά, μόνο τρόμο μπορεί και πρέπει να αισθανθούμε. Όταν δηλαδή ένας από τους στόχους του ίδιου του Καρατζαφέρη από το 2000 και μετά ήταν να δώσει στον ελληνικό ακροδεξιό-εθνικιστικό χώρο βήμα στη Βουλή, όταν ο Αθανάσιος Πλεύρης έχει τρομακτική συγγένεια με τον πατέρα του Κώστα (και το βιβλίο του περί κατωτερότητας των Εβραίων) και ο Μάκης Βορίδης είχε διατελέσει πρόεδρος του Ελληνικού Μετώπου, κόμμα με σαφείς εθνικιστικές αναφορές και όταν το ίδιο το κόμμα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού εκφράζει μερίδα του εκλογικού σώματος που είναι κατά βάση συντηρητικό, ρατσιστικό και λίγο υπερβολικά πατριωτικό, μάλλον κάτι όχι και τόσο καλό συμβαίνει στη πολιτική ζωή του τόπου, μετά το 7,2% του συγκεκριμένου κόμματος στις Ευρωεκλογές.

Έπειτα, ας θυμηθούμε τις φιλοδοξίες του Καρατζαφέρη, να εδραιωθεί δηλαδή στο ρετιρέ της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας που σημαίνει πρακτικά ότι κάποια στιγμή που η Νέα Δημοκρατία θα βρεθεί σε δύσκολη θέση και δεν θα μπορεί να κυβερνήσει αυτοδύναμα, το ΛΑΟΣ θα της προσφέρει χείρα βοηθείας για σταθερή κυβέρνηση. Ποιες συνέπειες θα έχει αυτή η συνεργασία δεν θέλω να φανταστώ, αλλά μια απ’ αυτές θα είναι και για πρώτη φορά μετά τη μεταπολίτευση, η νομιμοποίηση και κυβερνητικά μιας ακροδεξιάς-εθνικιστικής παράταξης. Οπότε και για τη διαδοχή στη ΝΔ, στηρίζουμε Ντόρα που πιστεύει και στα “άκρα”.

Τέλος για το ΚΚΕ, αν και έχασε μια μονάδα από τις Ευρωεκλογές του 2004, εντούτοις παρέμεινε σταθερό. Θα πρέπει όμως για μένα, για τους λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω, να περιορίσει το ξύλινο του λόγο και ν’ αρχίσει να βγαίνει από την αυτοαπομόνωσή του, ώστε ν’ αρχίσει να διευρύνει την βάση του. Και όχι μόνο αυτό.

Σε περιόδους κρίσης λοιπόν, όπως και αυτή που ζούμε τη σημερινή εποχή, πιστεύω πως χρειάζονται αριστερά (κατά προτίμηση κομμουνιστογενή) κόμματα τα οποία έχουν λόγο συγκεκριμένο, λαϊκό (απλό) και δυνατό, δεν έχουν ξεχάσει τις ταξικές τους αναφορές και έχουν θέσεις και πρακτικές μέσω των οποίων υπερασπίζονται τους εργαζόμενους. Γιατί, όπως παρατηρούμε οι εργαζόμενοι είναι οι περισσότερο πληγμένοι όταν υπάρχει κρίση. Βέβαια κλείνουν εργοστάσια και κυρήσουν πρώχευση τράπεζες, αλλά δύσκολα οι ιδιοκτήτες τους θα εξαθλιωθούν αν δεν βρουν δουλειά. Αυτοί που απολύονται και δεν βρίσκουν εργασία είναι η ευρύτερη μάζα εργαζομένων (αν συμπεριλάβουμε και τα στελέχη των επιχειρήσεων). Και γι’ αυτό το λόγο θα πρέπει να υπάρχει ισχυρός αριστερός πόλος που να αντιστέκεται στις κυρίαρχες πολιτικές.

Δεν θα έλεγα προσωπικά το ίδιο πράγμα αν δεν είμασταν σε κρίση, αλλά το πιο πιθανό να καταχωρούσα τον εαυτό μου προς τη μεριά της φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας. Βέβαια στις μέρες μας, δεν θεωρώ πως η συγκεκριμένη θεώρηση μπορεί και να προστατεύσει εργατικά δικαιώματα, καθώς έχω την αίσθηση ότι τα κόμματα που την εκφράζουν (αν θέλετε μπορείτε να σκεφτείτε το ΠΑΣΟΚ για την Ελλάδα) μένουν ακόμα προσδεμένα στις πολιτικές που ασκούσαν και στα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούσαν. Κάτι που προφανώς, τουλάχιστον για μένα, δεν ενδείκνυνται σήμερα.

Έτσι, θεωρώ ειδικά μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και παραμένοντας απαισιόδοξος ως προς τη πορεία του αλλά και ως προς τη “μετριότητα”  και όχι τόσο τη ριζοσπαστικότητά του κόμματος του Συνασπισμού (που λίγο ως πολύ δίνει μια α κατευνθηντήρια γραμμή), ότι λύση στο ζητούμενο των καιρών μπορεί και πρέπει να δώσουν κομμουνιστογενή κόμματα. Αφενός γιατί καλύπτουν για μένα, τα παραπάνω απαιτούμενα και γιατί μπορεί να γίνουν ο ισχυρός ανταγωνιστής του ΛΑΟΣ από τη στιγμή που και των δυο κομμάτων η δεξαμενή ψηφοφόρων είναι συνήθως συντηρητική και αντιευρωπαϊκή (κι αυτό άλλο μεγάλο ζήτημα). Φυσικά τα αριστερά κόμματα δεν είναι ρατσιστικά και είναι πολύ πιο μετριασμένα ως προς το πατριωτισμό τους. Από την άλλη όμως, όταν ανοίγεται αυτή η ατραπός μπροστά σ’ αυτά, αυτά με τη σειρά τους θα πρέπει να διευρύνουν και την εκλογική τους βάση. Να γίνουν πιο ελκυστικά και να κατανοηθούν από το κόσμο της “εργατιάς” ότι αυτό μπορεί να τους προστατεύσει.

Όχι για να φέρουν το κομμουνισμό αλλά για να λειτουργήσουν ως ανάχωμα στις φιλελεύθερες “εξόδους από τη κρίση”.

“Μόνοι γαρ τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα,

αλλ΄ αχρείον νομίζομεν”

“Η μη συμμετοχή στα κοινά, δεν χαρακτηρίζει φιλήσυχο άνθρωπο,

αλλά αχρείο”

Περικλής, Επιτάφιος

Το τελευταίο καιρό, μπορούμε εύκολα να παρατηρήσουμε πως οι αίθουσές μας, οι σχολές, οι βιβλιοθήκες, το Πανεπιστήμιό μας, ερημώνει. Πράγματι, σε σύγκριση με πέρυσι αλλά και τα τελευταία χρόνια, το Πανεπιστήμιο σήμερα βαθμιαία εγκαταλείπεται. Όχι ότι οι φοιτητές δεν παρακολουθούμε πια τα μαθήματα -αδύνατο να γίνει αυτό σε απόλυτο βαθμό, αλλά συντελείται κάτι πιο σημαντικό, το ότι βαθμιαία το αποτύπωμα, τα ίχνη της ανθρώπινης, φοιτητικής παρουσίας, χάνονται. Και ο λόγος δεν είναι μόνο το ότι διανύουμε το εαρινό εξάμηνο -περίοδος όπου συνήθως εμείς οι φοιτητές σαν λάτρεις της παραλίας, του ήλιου της Ελλάδας και του μελτεμιού, δεν συχνάζουμε και πολύ στις σχολές- αλλά εξηγείται από μια σειρά παραγόντων που άρχισαν να παρουσιάζονται και να εδραιώνονται στα ελληνικά Πανεπιστήμια. Παράγοντες που καθιστούν επιτακτική την ανάγκη αντιστροφής του κλίματος, πριν να είναι αργά.

Κατ’ αρχάς, ας σημειωθεί ότι για τη πλειονότητα των φοιτητών, τουλάχιστον όσο βρίσκομαι στη σχολή και απ’ όσο έχω παρατηρήσει, η σχολή τους δεν αποτελεί ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό κομμάτι στη ζωή τους, καθώς η αδιαφορία τους στην ενασχόληση με τα κοινά, η αδράνειά τους ως προς την συμμετοχή στο Σύλλογό τους και η απροθυμία τους να εμπλακούν σοβαρά στη δημόσια ζωή του Πανεπιστημίου τους, είναι χαρακτηριστικά που στις μέρες μας βασιλεύουν ή μάλλον δυναστεύουν στο χαρακτήρα του σύγχρονου φοιτητή. Αποτέλεσμα κυρίως της κυρίαρχης και περισσότερο διαδεδομένης αντίληψης για την πρότυπη καθημερινότητα ενός ατόμου, η νοοτροπία του μέσου φοιτητή ως βαθιά ατομικιστική -κάτι το οποίο δεν σημαίνει ότι είναι ακοινώνητοι- εκκινεί με αντιλήψεις για το Πανεπιστήμιο ως ένα απλό σύνολο κτιριακών εγκαταστάσεων, ως ένα άλλο καταναλωτικό προϊόν το οποίο εκμεταλλευόμαστε όσο γίνεται πιο εύκολα και γρήγορα για να λάβουμε στείρα, χωρίς νόημα γνώση ώστε καταλήξουμε αργότερα να αποκατασταθούμε επαγγελματικά. Κάτι που δεν είναι κακό, στο βαθμό που δεν επιδιώκεται μόνο αυτό από τη φοίτησή μας στο Πανεπιστήμιο. Εφόσον όμως, ένας από τους πιο σημαντικούς στόχους των περισσότερων φοιτητών, είναι και ο παραπάνω, η συγκεκριμένη επιλογή καταλήγει να γεννά συμπεριφορές όπως την έλλειψη σοβαρού ενδιαφέροντος για τη διαδικασία της μάθησης και την αφομοίωση της γνώσης, τη προσπάθεια για το όσο πιο ανώδυνο πέρασμα των εξεταστικών μέσω αναζήτησης sos θεμάτων και άλλων μαγικών τεχνικών, και οι οποίες συνήθως δεν προσιδιάζουν σε κάποιον που έχει τη διάθεση να μάθει και να γνωρίσει τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλλει.

Ο σημερινός φοιτητής δίνει έτσι μεγαλύτερη σημασία σε εξωτερικές του Πανεπιστημίου ασχολίες, στη βόλτα, στη καφετέρια και στο σινεμά, ή αν οι εμπειρίες που επιζητά να ζήσει έχουν αναφορά τη Σχολή του, αυτές θα σχετίζονται σίγουρα με πάρτυ, με το Erasmus και με μια ευρύτερη επιδίωξη κοινωνικοποίησης. Μια επιδερμική δηλαδή ενασχόληση θα συμφωνήσουμε όλοι, όταν υπάρχουν μόνο αυτά στη ζωή μας. Απ’ την άλλη, αγνοούνται παντελώς οι άπειρες δυνατότητες που του προσφέρονται από τις συνθήκες στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Σε πολλούς είναι αδιάφορη όσο και άγνωστη η δράση πολιτιστικών ομάδων (κινηματογραφικών, μουσικών,  θεατρικών, ομάδων φωτογραφίας και εντύπου κ.ά.), οι οποίες ομάδες παρά την ιδιαίτερη δράση τους, επιτρέπουν την έκφραση της προσωπικότητας του καθενός, μας φέρνουν σε επαφή με τη θαυμαστή διαδικασία της δημιουργίας και φυσικά μας ωθούν να επικοινωνήσουμε και να δημιουργήσουμε με φοιτητές με ευαισθησίες όμοιες με τις δικές μας. Και φυσικά αναπτύσσουν το χαρακτηριστικό που μας ενδιαφέρει περισσότερο σ’ αυτό το κείμενο, εμφυσούν ζωή στα κτίρια του Πανεπιστημίου, διεξάγωντας εκδηλώσεις ποικίλου ενδιαφέροντος, ζωγραφίζοντας και ομορφαίνοντας τους συχνά λυπηρούς τοίχους των Σχολών μας, μετατρέποντας το χώρο του Πανεπιστημίου σε πηγή δημιουργίας, γνώσης, διαλόγου, συγκεντρώνοντας ετερόκλητα μεταξύ τους άτομα. Ιδιότητες οι οποίες στο σύνολό τους, ενσαρκώνουν την ίδια την έννοια της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, όπου φοιτητές, καθηγητές, τεχνικοί και καθαρίστριες, αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως μέλη ενός ενιαίου συνόλου και συνεργάζονται για την ευημερία και προστασία της ίδιας της Κοινότητας.

Στοιχείο παρεπόμενο της συγκεκριμένης νοοτροπίας αποτελεί και πιο σημαντικά, η αποξένωση του μέσου φοιτητή ως προς το δημόσιο χώρο και η έλλειψη πραγματικής ενασχόλησής του με τα προβλήματα και τα διάφορα ζητήματα που απασχολούν τη σχολή του και κανονικά, τον ίδιο. Το ίδιο δηλαδή το κεντρικό όργανο λήψης αποφάσεων σ’ ένα Σύλλογο, η Γενική Συνέλευση, η ίδια η καρδιά ενός φοιτητικού τμήματος, έχει τις τελευταίες εβδομάδες σε όλες τις Σχολές, μετατραπεί σε κάτι το προβληματικό, αδιάφορο, ξένο για τον μέσο φοιτητή. Ενώ δηλαδή θα έπρεπε οι φοιτητές να επιδιώκουν να πραγματοποιούνται, ώστε να εκφράζουν τη δική τους προσωπική ματιά και οπτική, να εισάγονται σε διαδικασίες ζύμωσης και καλλιέργειας του λόγου τους, αντιθέτως νιώθουν πως δεν τους αφορά. Θεωρούν πως η πολιτική και οι αποφάσεις που λαμβάνονται και δύναται να ληφθουν δεν τους επηρεάζουν. Λογικό, όταν εξ’ αρχής η πλειονότητα δεν ασχολείται σοβαρά με τη Σχολή της, η οποία θα έπρεπε να αποτελεί το κέντρο της φοιτητικής μας ζωής.

Θεωρώντας συνήθως λάθος, πως αυτούς που ψηφίζει στις φοιτητικές εκλογές θα λύσουν μόνο οι ίδιοι τα διάφορα ζητήματα ή πως ξεμπερδεύει με το συγκεκριμένο δημοκρατικό δικαίωμά του, ο φοιτητής ξεχνάει πως πραγματική πηγή της εξουσίας σ’ ένα Σύλλογο, βάσει Καταστατικού, είναι ο ίδιος μαζί με όλους τους άλλους συμφοιτητές του, και όχι οι αντιπρόσωποί του που καλούνται ως Διοικητικό Συμβούλιο να εκτελέσουν τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων, στις οποίες ο καθένας έχει πρόσβαση. Συνεπώς, αν λείπουν οι φοιτητές από τις Γενικές Συνελεύσεις, όπως και από τον Δημόσιο Χώρο τους, τότε πολύ απλά Σύλλογος δεν υπάρχει. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, πως ο φοιτητής ήδη νιώθει ξένος ως προς τη Σχολή του, πριν ακόμα ασχοληθούμε με τους υπόλοιπους παράγοντες. Πατώντας ακριβώς στα παραπάνω, η ερημοποίηση του Πανεπιστημίου είναι πια εφικτή.

Αποτέλεσμα μιας κοινωνικής και οικονομικής κρίσης που μαστίζει την ελληνική κοινωνία, χαμένη στην αναζήτηση μιας σταθερής ατραπού και ταυτότητας, η Πανεπιστημιακή ζωή, ακολουθεί τις σχετικές συνέπειες. Αναμφίβολα δηλαδή, το κλίμα βίας που κυριάρχησε τον περασμένο Δεκέμβρη, υπήρξε μια επίσης πολύ σοβαρή αιτία για τη σημερινή εντεινόμενη εγκατάλειψη και αποσάρθρωση του Πανεπιστημίου. Τα γεγονότα που έγιναν στις σχολές συνετέλεσαν στην περαιτέρω απομάκρυνση του φοιτητή από τη σχολή του και τη ζωή του Πανεπιστημίου. Είτε παράλογος, είτε λογικός, φόβος υπήρξε και ακόμα και τώρα μπορεί κάποιος να νιώσει μια αμηχανία στα μάτια των φοιτητών όταν βρίσκονται στους -υποτίθεται- δικούς τους χώρους. Πόσο λυπηρό μπορεί να είναι το να νιώθεις δέσμιος αρνητικών συναισθημάτων και να μην μπορείς να νιώθεις ελεύθερος σ’ ένα χώρο για του οποίου τη μοίρα υπεύθυνοι, είμαστε εμείς και μόνο.

Η συνεχής υποβάθμιση των κτιριακών υποδομών, των αιθουσών και των διαδρόμων, η ιμπεριαλιστική επέκταση της αφίσας (και όχι η ίδια η αφίσα), η ακαθαρσία, η ελλειπής φύλαξη, η μικροεγκληματικότητα, τα αφιλόξενα μονοπάτια του Πανεπιστημίου τις βραδινές ώρες, συμπληρώνουν το παζλ για τη κρίση των Πανεπιστημίων μας. Όλοι αυτοί οι παράγοντες, σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, την εγκατάλειψη του Πανεπιστημίου από το κράτος και τη συνεχιζόμενη αδιαφορία όλων μας, δηλαδή τη πλειονότητα των φοιτητών, τους φοιτητές που ασχολούνται με το δημόσιο χώρο και τους καθηγητές, οδηγούν σε ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί για το υποτίθεται το πιο πρωτοπόρο και πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας. Το Πανεπιστήμιο που άλλοτε έσφυζε από ζωή, συλλογικές εκδηλώσεις και ειλικρινή πολιτικοποίηση, πηγή των οποίων ήταν η πλειονότητα των φοιτητών, τώρα πια μεταμορφώνεται σ’ ένα άμορφο τέρας, ψυχρό, απρόσωπο, παγερό, που μας διώχνει πια όλους και εγκαθιδρύει μια λογική του “όσο πιο γρήγορα τελειώσουμε το μάθημα, τόσο καλύτερα, να φεύγουμε”.

Εφόσον δεν αρχίσουμε να αντιδράμε και να διεκδικούμε να γεμίσουμε το κενό της αδιαφορίας και της αδράνειας, αν δεν ξαναεφεύρουμε τις Γενικές μας Συνελεύσεις ώστε να γίνουν πιο προσιτές στο μέσο φοιτητή, αν δεν επέμβουμε οι ίδιοι στους δημόσιους χώρους, τους δικούς μας χώρους δηλαδή που μοιραζόμαστε με τους συμφοιτητές μας, με την ιδιαίτερη αύρα και σφραγίδα μας, αν δεν συνεχίσουμε να πραγματοποιούμε εκδηλώσεις, προβολές ταινιών, συζητήσεις, τουρνουά σκακιού, ποιητικές βραδιές, μουσικά δρώμενα, συναντήσεις, αν δεν συνεχίσουμε δηλαδή να επιδιώκουμε να συναντιόμαστε με διαφορετικά από εμάς άτομα, ώστε να πράξουμε κάτι καλό για μας και για το δικό μας Πανεπιστήμιο, τότε θα χάσουμε κάτι πολύ σημαντικό στην επικείμενη διαδικασία αποσύνθεσης του Πανεπιστημίου. Τον εαυτό μας.

[...]Τα επιχειρήματα υπέρ της ύπαρξης του Θεού συστηματοποιούνταν για αιώνες από τους θεολόγους, ακόμα και από φιλοσόφους. Τα συγκεκριμένα επιχειρήματα ανήκουν σε δύο κύριες κατηγορίες, στα a priori και στα a posteriori επιχειρήματα.

Τα a posteriori επιχειρήματα που βασίζονται σε επαγωγικούς συλλογισμούς, με τη βοήθεια των οποίων γίνεται συναγωγή λογικού συμπεράσματος από πολλές μερικές κρίσεις, περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων και τα επιχειρήματα του Θωμά Ακινάτη.

Ενώ στα a priori επιχειρήματα, εκείνα δηλαδή που βασίζονται σε καθαρά αφηρημένους προεμπειρικούς και παραγωγικούς συλλογισμούς, λογισμοί που εκ του γενικού συνάγεται το μερικό, υπάγεται και μεταξύ άλλων το γνωστότερο απο αυτά, το οντολογικό επιχείρημα.[...]

το τελευταίο μέρος

[...]Θα προτιμήσω λοιπόν να αναφερθώ, ακριβώς στην ίδια τη πηγή του χριστιανικού κόσμου και όχι μόνο.Η ακριβέστερα, στον ομφαλό του. Στην ίδια την πρωταρχική αρχή απ’την οποία αναβλύζουν τρεις κύριες θρησκείες’θα αγγίξω το ίδιο το πρόσωπο στο οποίο επιβεβαιώνονται τα πάντα και αναζητώνται απαντήσεις, απ’το οποίο κυλούν όλες οι αξίες που πρεσβεύει η εκκλησία’ θα επικαλεστώ την Ιδέα που εγκυμονεί όλες τις άλλες και στην οποία ζητάμαι παρηγοριά, θα πλησιάσω την ίδια την έννοια απ’την οποία πηγάζει το αξιακό κατεστημένο του σήμερα.Τον Μέγα Αρχιτέκτονα,τον Αλλάχ,τον Αρχικό Κτίστη.

Το Θεό.

Η σφαίρα που περικλείει την λέξη Θεός, είναι αρκετά τεράστια για να σχεδιαστεί στο παρόν άρθρο. Ως εκ τούτου, θα δοθεί χώρος μόνο για τα επιχειρήματα, όσα τουλάχιστον βασίζονται στη λογική, που προσπαθούν δηλαδή να αποδείξουν λογικά την ύπαρξη μιας υπερβατικής οντότητας. Θερμή παράκληση του γράφοντος προς τους αναγνώστες του άρθρου,θα ήταν να μείνουν ανοιχτόμυαλοι, να διακατέχονται από πνεύμα ελεύθερο και να εμψυχώνονται από ψυχρή λογική. Χωρίς καμία διάθεση για κομπορρημμοσύνη, η παραπάνω συμβουλή είναι αναγκαίο μέτρο που θα έπρεπε να εφαρμόζεται ή να λαμβάνει κανείς πριν από κάθε επιθυμία για προβληματισμό,κάθε φιλοσοφικό διάλογο, κάθε διάθεση τελικά για συζήτηση γύρω από το θέμα “Θεός”.[...]

το υπόλοιπο άρθρο

-Φίλε τι γνώμη έχεις για του μπάτσους;

-Δεν λέγονται μπάτσοι, αστυνομικοί λέγονται!

-Φίλε τι λες να κάνουν μόνες τους οι γυναίκες των αστυνομικών όταν αυτοί φυλάνε τις πορείες;

-Εεε, χμμ. Πρέπει να φύγω ξέχασα τον θερμοσίφωνα ανοιχτό…

-Φίλε, αυτή η ζαρντινιέρα έρχεται κατά πάνω σου απειλητικά.

-Αποκλείεται, είμαστε στο ίδιο Τμήμα!

-Φίλε, τι έκανε ο Παπαδόπουλος το ‘67;

-Επανάσταση!

-Φίλε, έμαθες πως ο Πολύδωρας έκοψε τις αυξήσεις στους αστυνομικούς;

-Α, το κάθαρμα…Να κατεβούμε σε πορείες.

-Φίλε, πως σε λένε;

-Με λένε….εεεεε…..Τάκη. Τάκη….χμμμ…εεεεε…..Κάλαχαν